Powstanie pomnika poległych harcerzy

Powstanie pomnika poległych harcerzy

W 1966 r. zawiązał się Komitet Budowy Pomnika ku czci straconych harcerzy hufca starogardzkiego 1939/45. W skład jego weszli: komendant szczepu: Orły Północy” przy Szkole Podstawowej nr 4, insp. szkolny p. Falkowski, przewodniczący miejskiego komitetu Frontu Jedności Narodowej p. Milewski i inni. Dzięki staraniom ich ruszyła praca w lecie 1967 r. Pomnik wzniesiono przy ulicy Mickiewicza nad autostradą do Tczewa. Od wschodniej strony zbudowano przeszło 4 m. wysoki obelisk wygięty wewnątrz. Jego wierzchołek zdobi brązowy krzyż harcerski. Przy ścianie urządzono podziemną kryptę. W czasie uroczystości odsłonięcia pomnika złożono tam urny z ziemią z miejsc stracenia bohaterów, jak: Szpęgawsk, Skórcz, Mieliczki, Stutthof, Mauthausen, Warszawa-Powązki, Nantes Francja.

Odsłonięcie pomnika nastąpiło podczas uroczystości rozpoczęcia nowego roku pracy harcerskiej 24 IX 1967 r. Po różnych okolicznościowych przemówieniach nastąpił Apel Poległych. Podchodziły trójki harcerzy z urnami z ziemią z miejsc straceń oraz kwiatami które składano na płycie u stóp pomnika. Defilada drużyn zakończyła tą uroczystość. Wśród złożonych urn była również jedna z ziemią z grobu ś.p. Zygmunta Grochockiego.

(Na podstawie wspomnień Bernarda Grochockiego o synu Zygmuncie Grochockim)